خانقاه يا خانۀ گاه يعنی خانۀ وقت ٬ حال و حضور

گاه ٬ آن لحظۀ واقعی است که انسان مىبايستی دائم در مراقبه و حضور و حفظ

از اين حيات حقيقی ٬ مصروف « آن » آن باشد ٬ هم ظاهراً و هم باطناً ٬ تا هر

ولگرديها و آوارگيهای بىمصرف جهان مادّی نشود و سرانجام درهای آسمانِ

علم و عشق و هستی بر روی سالک حقيقیِ راه باز گردد. سالک روندۀ راه که

دائم در جمعيّت خود و نه در تفرقههای مردمی سير مىکند تا لحظه ای از

.هستی جدا نماند

برای يادگيری هر علمی بايد به معلّم و مدرسۀ آن درس رو آورد. مکتب و

.مدرسۀ عرفان ٬ خانقاه نام دارد

در روزگاران قديم وقتی فردی در جستجوی حقيقت خويش بود ٬ به خانقاه روی

.مىآورد

او مىيافت که زندگی روزمرّه جوابگوی خواست اصلی او ٬ يعنی جستجو و

کشف حقيقت انسان نيست. هر اسم و رسمی را که در اجتماع مىداشت کنار

گذاشته و باکمال فروتنی و طلب رو به خانقاه مىآورد تا با همراهی جمعيّتی

.حاضر ٬ بخصوص به هنگام ذکر ٬ حضور در حال و بىزمانی را تجربه کند